مثل پدر!

سوسن طاقدیس نویسنده کتاب های کودک و نوجوان، متولد شیراز است. او فعالیت داستان نویسی حرفه ای خود را با نوشتن داستان “بابای من دزد بود” در کیهان بچه‌ها آغاز کرد و تاکنون آثار متعددی در حوزه ادبیات کودک و نوجوان به بازار نشر ارائه کرده است که «قدم یازدهم »، «زرافه من آبی است» ، «پشت آن دیوار آبی» ، «هزار سال نگاه»، «تو هم آن سرخی را می‌بینی»، «دخترک و فرشته‌اش»،«بزغاله‌های سبز» ، «یکی بود» و «جوراب سوراخ» تعدادی از آثار اوست. این بانوی نویسنده همزمان با کار داستانی برای کودک دستی هم در شعرداشته است واشعاری برای کودکان سروده که به طور پراکنده در مجلات مختلف به چاپ رسیده است.

سوسن طاقدیس در سال ۱۳۸۶ موفق شد برای کتاب «قدم یازدهم» جایزه کتاب سال را دریافت کند. لوح تقدیر دانشگاه الزهرا برای مجموعه فعالیت هنری، لوح سپاس از مرکز امور مشارکت زنان ریاست جمهوری سال ۱۳۷۹ و جایزه پروین اعتصامی برای کتاب «شما یک دماغ زرد ندیدید؟» تعدادی از جوایز طاقدیس است. در پی انتخاب زنده یاد امیر حسین فردی به عنوان «نویسنده برتر و ماندگار ادبیات انقلاب» او در یاداشتی با عنوان «مثل پدر» چنین نوشته است:

نمی دانم قیافه ام بود. لباسم بود. کفشهای پلاستیکی ارزان قیمتم بود که کمی رنگ صورتی داشت و برای همین این قدر ارزان بود و یا رفتارم.

یا بلد نبودم سرم را پایین بیندازم چون می ترسیدم، ولی همه یک جور دیگر من را می دیدند. چون در موقعیتی بودم که فکر نمی کنم به جز من آدم دیگری، دختر دیگری در آن موقعیت بود. می ترسیدم، چون پدرم گفته بود اگر به تهران رفتم دیگر جایم توی خانه نیست. دیگر حق ندارم به خانه برگردم و اگر بر گردم باید با پسر یکی از اقوام ازدواج می کردم. تازه فقط این نبود. من در واقع برای کار در تلویزیون به تهران آمده بودم و با اختلافی که بین مدیر گروه و بقیه افراد موثر در سازمان تلویزیون پیش آمده بود، ایشان را از تلویزیون اخراج کرده بودند و چنان که در آن زمان رسم بود همه افرادی که ایشان برای کار به تلویزیون برده بودند همه با هم اخراج شدیم. کارم را از دست داده بودم. به خودم می گفتم وای اگر به خانه برگردم. باید به یک زندگی اجباری تن می دادم. دیگر از رویای بزرگم یعنی نویسندگی چیزی باقی نمی ماند. از خانه ای که نه . . . . از زندانی به زندان دیگر می رفتم. و دیگر هیچ امیدی برایم باقی نمی ماند. دیگر حق نداشتم هیچ رویایی داشته باشم.

به هیچکس نگفته بودم. خجالت می کشیدم.

آن روز که از کارم بی کار شدم تا مدتی گیج و منگ در خانه نشستم. خانه که نه . . . . اتاقکی روی پشت بام یک خانه که متعلق به یک خانم پیر و تنها بود.

با پشت بامی پر از برف و روزهای ابری و تاریک. و یک اجاق برقی فسقلی که تنها وسیله گرم کننده اتاقم بود و خانم صاحبخانه که دم به دم یواش می آمد و یکدفعه می پرید وسط اتاق تا ببیند من چه کار می کنم.

به خودم قول دادم حتی اگر نتوانم در کیهان بچه ها و یا کانون کاری پیدا کنم به خانه بر نمی گردم. حتی اگر مجبور شوم در خانه های مردم کار کنم.

وقتی از حالت گیجی و منگی بیرون آمدم، به یاد یک سوژه جدید که ذهنم را پر کرده بود افتادم. اسمش(زنده زیر خاک) بود.

(زنده زیر خاک) . . . . مثل حالی که خودم داشتم. ولی نه من اینجا بودم، هنوز فرصت تلاش داشتم. کیهان بچه ها بود.

شروع کردم . . . . کاغذ کم داشتم. باید همه چیز را در صفحه های کم جا می دادم. باید ریز ریز می نوشتم.

شروع کردم. نوشتم . . . . نوشتم. چهار روز نخوابیدم. نوشتم . . . . نوشتم و نوشتم.

روز دوم دیگر چیزی از نان و پنیر یخ زده پشت پنجره نمانده بود. یک گوشواره داشتم. یادگار مادربزرگم بود. رفتم که آن را بفروشم ولی دلم نیامد هر دو لنگه اش را بفروشم. یک لنگه را دادم و یک لنگه را نگه داشتم.

تا آن موقع آقای نوروزی سردبیر کیهان بچه ها بود. وقتی داستان بلند یا رمانم تمام شد، به کیهان بچه ها رفتم ولی . . . .

جو عوض شده بود. آقای نوروزی رفته بود و آقای فردی آمده بود.

تا از در وارد شدم بر و بچه های قبلی خبرها را به من دادند. یواشکی؛ با صدای آهسته . . .
-سردبیر آقای فردی است و می گویند خودش یک گروه نویسنده دارد.
-حتما همه ما را اخراج می کند و گروه خودش را می آورد.
-تو که اصلا در مجله استخدام نیستی، حتما کار تو را نمی پذیرد.

دور میز آقای فردی پر ا زبچه هایی بود که نمی شناختماشان. ماتم برده بود. با ناامیدی به آن ها نگاه کردم. آن قدر شلوغ بود که آقای فردی پیدا نبود.

حالا باید چه کار می کردم. امیدی نبود. باید تا کسی متوجه من نشده بود بلند می شدم و از آن جا می رفتم. ولی . . . . ناگهان دور میز آقای فردی خلوت شد. همه برای خوردن ناهار رفتند. آقای فردی هم داشت آماده می شد تا برود. رفتم جلو. . . . سلام کردم. قصه ام را به او دادم و گفتم: این یک قصه دنباله دار است.

آقای فردی با تعجب به من نگاه کرد که دلیلش را نفهمیدم. یک لبخند کوچک زد و دوباره نشست و شروع کرد به خواندن قصه و بعد گویی یادش رفت که باید برای خوردن ناهار برود.

چند بار صفحات قصه را ورق زد.

من کمی دورتر ایستاد بودم و دیدم که یک نفر آمد و گفت: « چرا نمی آیید! همه منتظر شما هستند.»

آقای فردی گفت:« خانم طاقدیس یک قصه آوردند. فکر کن یک قصه دنباله دار.» آن شخص نگاهی به من کرد و گفت: « از هر کسی قصه نگیرید. ما خودمان می نویسیم.»
و سعی کرد که این حرفش را من نشنوم.

آقای فردی به من و به او نگاه کرد و گفت: « نه پسرم نگاه نکن که چه کسی می نویسد. نگاه کن و ببین که چه نوشته است. »

قصه ام چاپ شد؛ هیچکس هم از مجله اخراج نشد.

مدتها با قصه هایم در کنار آقای فردی ماندم. خیلی عجیب بود، او بی آنکه از مشکلاتم چیزی بداند انگار فهمیده بود که من در چه وضعیتی هستم.

حتی یک بار که از او به خاطر رفتارش تشکر کردم، خندید و گفت: « نه شما به من لطف داشتید. آن روز که آن قصه بلند را به من دادید ما همه چیز داشتیم جز یک قصه بلند و شما با قصه تان به ما کمک کردید.»

او با آن که من را نمی شناخت. تا سال های سال. از دور یا نزدیک. با محبتی بی شائبه. مثل یک پدر. تکیه گاه من بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *