حاصل عمر پربرکت زنده یاد «امیرحسین فردی» پای در زمین و شاخ و برگ زرین در آسمان دارد!

رمان «سایه های بلند» نوشته «شهریار عباسی» در سیزدهمین دوره جایزه «کتاب سال شهید حبیب شهید غنی پور» به عنوان کتاب تقدیری برگزیده و معرفی شد. در پی انتخاب زنده یاد «امیر حسین فردی» به عنوان «چهره برتر و ماندگار ادبیات انقلاب» از سوی شورای نویسندگان مسجد جواد الامه(ع) به سراغ ایشان رفتیم و نظر این نویسنده صاحب قلم و موفق را در این زمینه جویا شدیم.

او با اشاره به این موضوع که به نظرم انتخاب زنده یاد «امیرحسین فردی» به عنوان «»چهره برتر و ماندگار ادبیات انقلاب اسلامی» که در این مقطع زمانی – یعنی ۴۰ سالگی انقلاب اسلامی – صورت گرفته است، مناسب ترین انتخاب است، می افزاید: ایشان در زمینه ادبیات داستانی خیلی زحمت کشیدند و در واقع با تشکیل حلقه داستان نویسان در مسجد جوادالائمه (ع) و تاسیس و بنیانگذاری و ادامه راهی که قبل از انقلاب اسلامی آغاز شده بود، به عنوان یک ا ز مطرح ترین چهره های ادبیات داستانی انقلاب اسلامی مطرح هستند.

نویسنده رمان تازه منتشر شده «بازیگوش» تاکید می کند: آقای فردی در کیهان بچه ها هم خیلی تلاش کردند و آثار ادبی ایشان در زمینه ادبیات انقلاب خودش قابل توجه و با ارزش است. دغدغه مهم نوشتن آن هم نوشتن در حوزه ادبیات انقلاب اسلامی و ادبیات دفاع مقدس و ادبیات متعهد نیز از نکاتی مهم است که از ایشان چهره ای شایسته و خوشنام در این زمینه بر جای گذاشته اشت و فراموش شدنی نیست.

عباسی اظهار می دارد: من خودم خیلی توفیق ارتباط شخصی با زنده یاد فردی نداشته ام، اما هر آنچه در مورد این مرد بزرگ شنیده ام، حاکی از خلق نیکو، روحیه جذب همه جانبه افراد و بزرگ منشی ایشان بوده است که ما این روزها سخت بدان نیازمندیم.

مولف کتاب «دختر لوتی» اعتقاد دارد: آقای فردی زمانی به داستان انقلاب و دفاع مقدس توجه نشان داد که خیلی بدان توجه نمی شد و حواس برخی دوستان به موضوعاتی دیگر غیر از داستان و آن هم داستان انقلاب بود. به نظر من ایشان را می توان از اولین کسانی دانست که با حساسیت و دقت فراوان به این حوزه پرداخت و عامل و حامل این پیام بود که یکی از مهمترین راه های شناخت فرهنگ انقلاب از مسیر داستان و داستان نویسی متعهد با موضوع انقلاب و دفاع مقدس و ادبیات متعهد دست یافتنی است.

به همین جهت توجه ویژه آقای فردی به ادبیات و بخصوص داستان و داستان نویسی و داستان خوانی ستودنی است. شنیده ام که ایشان هیچ فرصتی را برای توجه به این موضوع مهم از دست نمی داد و مثلا در بین دو نیمه بازی فوتبال یا یک دور همی دوستانه هم می گفت: بیایید با هم یک داستان بخوانیم و این استمرار و تکرار و توجه، نشان از هدفی مهم و ماموریتی مهم تر دارد که او هیچگاه از آن غافل نبود.

عباسی به اشاره به این موضوع که نگاه من این است که امیرخان با آن که نوعی خاص از ژانر داستان را دنبال می کرد، هیچگاه نگاه ابزاری به داستان نداشت، اضافه می کند: باید گفت اصالت داستان و فهم زندگی از رهگذر داستان و تبیین هنر انقلاب و درک ماهیت این تغییر بزرگ و هدفمند در قالب انقلاب اسلامی، برای آقای فردی خیلی مهم بود و به همین جهت ادبیات انقلاب و توسعه آن کاری بود که ایشان که هیچگاه از آن غافل نشد و تا آخرین روزهای زندگی پر برکتش آن را دنبال کرد و شاید در حین خواندن یا گفتن یک داستان اصیل چشم از دنیای فانی فرو بست.

این نویسنده موفق که اخیرا جایزه ادبی جلال آل احمد را نیز به دست آورده است، اعتقاد دارد: یکی از کارهای بزرگ او که بی ارتباط با داستان و داستان متعهد انقلاب نیست، همین راه اندازی و مدیریت جشنواره انتخاب کتاب شهید حبیب غنی پور است که اکنون در انتظار برگزاری دوره هیجدهم آن هستیم. این اتفاق کار کوچکی نیست، چون واقعا جایزه شهید حبیب غنی پور به عنوان جشنواره ای بی حاشیه، غیر وابسته و سالم یادگاری ارزشمند از افکار و اندیشه های بزرگمردی است که با مرگ او پایان نیافت، که بیش از پیش بالید و نام نیکوی این مرد فرهنگ و هنر و ادبیات را بر فراز جایگاه برتر ادبیات انقلاب اسلامی قرار داد.

باید اذعان کنیم که فردی کار خودش را خیلی خوب انجام داد، کاش مانده بود و حاصل این درخت تناور را از نزدیک می دید و شاید هم در عرش اعلا او شاهد تر از ما، شاهد اتفاقات خوبی است که ازرهگذر یک عمر تلاش خالصانه پای در زمین و شاخ و برگ زرین در آسمان دارد و هر روز بیش از پیش می بالد و سایه گستر ادبیات انقلاب اسلامی و دفاع مقدس می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *